Java

برای بیش از یک دهه، Spring Boot به عنوان استاندارد بالفعل برای ساخت برنامه های کاربردی جاوا سازمانی برتر بوده است. اکوسیستم غنی، الگوی پیکربندی بیش از حد قرارداد، موتور تزریق وابستگی قوی، و پشتیبانی گسترده جامعه، جاوا را به بستر سیستم‌های باطنی در سراسر جهان تبدیل کرده است. با این حال، تغییر به سمت معماری‌های Cloud-Native، ارکستراسیون Kubernetes، کانتینرسازی Docker، و اجرای بدون سرور (AWS Lambda، Knative) چالش‌های فنی جدیدی را برای زیرساخت‌های بک‌اند معرفی کرد: کارایی حافظه، مقیاس‌پذیری فوری، و مقیاس‌پذیری سرد فوری.

برای نزدیک به سه دهه، جاوا نیروی غالب در توسعه نرم افزار سازمانی بوده است. اکوسیستم غنی، شالوده شی گرا قوی، استقلال پلت فرم از طریق ماشین مجازی جاوا (JVM) و چارچوب های آزمایش شده در نبرد مانند Spring Boot آن را به پادشاه بلامنازع زیرساخت های باطن تبدیل کرده است.

در یک معماری یکپارچه، اجزاء از طریق فراخوانی متد درون حافظه، که آنی و بسیار قابل اعتماد هستند، ارتباط برقرار می کنند. با این حال، هنگام انتقال به معماری میکروسرویس، این اجزا با مرزهای شبکه از هم جدا می شوند. ارتباط به یک تماس شبکه خارج از فرآیند تبدیل می شود (ارتباط بین فرآیندی یا IPC).

اگر با APIهای خارجی کار می‌کنید، حتماً با این چالش روبرو شده‌اید. شما یک داده عظیم JSON دریافت می‌کنید و قبل از اینکه بتوانید نوشتن منطق برنامه را شروع کنید، باید ۳۰ دقیقه وقت بگذارید تا کلاس‌های داده، استراکت‌ها یا مدل‌ها را به صورت دستی بنویسید تا بتوانید آن را به درستی پردازش کنید. تایپ کردن ویژگی‌های تودرتو در Go، مدیریت Getterها و Setterها در Java، یا نوشتن طرح‌های اعتبارسنجی Pydantic در Python خسته‌کننده و بسیار مستعد اشتباهات تایپی است.