Resilience

در معماری میکروسرویس ها، سرویس ها شبکه ای از تماس های شبکه توزیع شده را تشکیل می دهند. در حالی که این به تیم ها اجازه می دهد تا خدمات را به طور مستقل بسازند و مقیاس بندی کنند، همچنین به این معنی است که قابلیت اطمینان کلی سیستم شما به اندازه ضعیف ترین پیوند آن قوی است. اگر یک سرویس مهم از کار بیفتد یا پاسخگو نباشد، می تواند باعث خرابی آبشاری شود که کل برنامه را مختل کند.

در معماری میکروسرویس‌ها، سرویس‌ها به جای تماس‌های درون حافظه، از طریق شبکه ارتباط برقرار می‌کنند. در حالی که این جداسازی مقیاس افقی گسترده و استقرار مستقل را امکان پذیر می کند، یک آسیب پذیری بزرگ را نیز معرفی می کند: شبکه غیرقابل اعتماد است. در هر لحظه، یک سرویس پایین دستی ممکن است با یک مشکل کوتاه در شبکه، یک جهش موقت CPU، یک کشمکش سریع قفل پایگاه داده یا راه اندازی مجدد به روز رسانی رو به رو شود. این خرابی های موقت به نام عیب های گذرا شناخته می شوند.

در معماری میکروسرویس، یک برنامه کاربردی به ده ها یا صدها سرویس مستقل و مشترک تقسیم می شود. در حالی که این طراحی ماژولار بودن و مقیاس‌پذیری را بهبود می‌بخشد، اما خطر بزرگی را نیز به همراه دارد: شکست در یک سرویس می‌تواند کل سیستم را از بین ببرد. اگر یک سرویس پایین دستی کند شود یا پاسخگو نباشد، درخواست های دریافتی به سرویس های بالادستی شما شروع به انباشته شدن خواهند کرد. اگر همه آنها حافظه، CPU یا Thread Pool یکسانی داشته باشند، وابستگی آهسته می تواند به سرعت تمام منابع موجود را تمام کند و باعث از کار افتادن کل برنامه شما شود.