Saga Pattern

Geleneksel monolitik uygulamalarda, birden fazla varlık arasında veri tutarlılığının sağlanması basittir. İlişkisel veritabanı motorları, yerel SQL işlemlerine sarılmış ACID (Atomiklik, Tutarlılık, Yalıtım, Dayanıklılık) garantileri sağlar. Bir sipariş verme, ödeme kesintisi veya stok ayırma işlemi yarı yolda başarısız olursa ROLLBACK çağrısı, her veritabanı değişikliğini anında geri döndürür. Ancak modern bir Mikro Hizmet Mimarisine geçiş yapıldığında veri yönetimi temelden değişir. Etki alanı özerkliğini ve bağımsız ölçeklenebilirliği sağlamak için her mikro hizmet kendi özel veritabanına sahiptir. Bir e-ticaret ödemesinin işlenmesi gibi tek bir iş operasyonu artık birden fazla hizmet sınırını ve veritabanı motorunu (ör. Siparişler için PostgreSQL, Ödemeler için DynamoDB, Envanter için Redis) kapsıyor.

Web geliştirmenin ilk günlerinde, bir yazılım uygulaması oluşturmak basitti: Kod yazıyor, onu tek bir yürütülebilir veya konuşlandırılabilir arşivde paketliyor ve bir sunucuda çalıştırıyordunuz. Monolitik Mimari olarak bilinen bu yaklaşım, onlarca yıldır sektöre iyi hizmet etti. Ancak uygulamalar yüzlerce geliştirici ve milyonlarca eş zamanlı kullanıcıyla devasa kurumsal platformlara dönüştükçe monolitlerin sınırları ortaya çıkmaya başladı. Dağıtımlar yavaş ve riskli hale geldi, veritabanları darboğaz haline geldi ve kod tabanları herhangi bir geliştiricinin anlayamayacağı kadar karmaşık hale geldi.